103نص قرآن) به آنان مىآموخت و برايشان تبيين مىكرد و پيوسته گروهى از آنان، تلاوت و بيان قرآن را ياد مىگرفتند و ياد مىدادند و آنها همان قاريانى بودند كه شمار زيادى از آنان در جنگ يمامه كشته شدند.
مردم علاقه زيادى به يادگيرى و آموزش قرآن داشتند و اين عمل ترك نشد و قرآن، يك روز يا كمتر از آن نيز از ميان آنها برداشته نشد تا اينكه در يك مصحف گردآورى، و بر آن اتفاقنظر شد. بدينترتيب، قرآن مانند تورات و انجيل و كتابهاى ساير پيامبران تحريف نشد.
روايات بىشمارى را كه از طريق شيعه و اهل سنت وارد شده، كه بسيارى از سورههاى قرآن توسط پيامبر(ص) در نمازهاى روزانه و غير آن در جمع مردم قرائت مىشد، بر اين موارد مىافزايم كه در آنها مكى و مدنى بودن تعداد زيادى از سورههاى قرآن، مشخص شده است.
همچنين مطلبى را كه در روايت «عثمان بن ابىالعاص»، درباره تفسير اين سخن خداى متعال: إِنَّ اللّٰهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَ الْإِحْسٰانِ ؛ «خداوند به عدالت و نيكى فرمان مىدهد». (نحل: 90)، بر اين بحث مىافزايم كه رسول خدا(ص) فرمود: «جبرئيل اين آيه را برايم آورد و فرمان داد آن را در جاى خودش از سوره قرار دهم». 1 و نظير همين روايت در دلالت، حديثى است كه بر قرائت پيامبر(ص) درباره برخى سورهها، مانند آلعمران و نساء و نظير اين دو كه يكى بعد از ديگرى نازل مىشد، دلالت دارد كه آن حضرت به نويسندگان وحى دستور مىداد برخى آيات را در جاى خودشان قرار دهند.
بزرگترين شاهد قطعى، مطلبى است كه در آغاز اين مباحث گذشت