54شخص عصبانى گفته شود و او نيز با توجه به اين مطلب از ارتكاب آن خوددارى كند. عصمت مورد نظر در امام به همين معناى دوم است.

واژه عصمت در قرآن

اين واژه به صورت فعلى و اسمى، سيزده بار در دوازده آيه از قرآن به كار رفته است ¹ و در تمام اين موارد، معناى لغوى آن اراده شده است. عصمت در كاربردهاى قرآنى خود، اين معانى را داراست: تمسّك كردن، چنگ زدن، حفظ و نگهدارى، خوددارى و بازداشتن.

معناى اصطلاحى عصمت

ويژگى «حفظ و منع» كه در معناى لغوى عصمت مورد نظر قرار گرفته است و در يك معناى عام، حفاظت از هرگونه گزندى را شامل مى شود، در معناى اصطلاحى آن نيز لحاظ شده است. البته با اين تفاوت كه در مباحث كلامى و اعتقادى، بر حفظ و نگهدارى در برابر «گناه» و «اشتباه» به كار مى رود. بر اساس اين ويژگى، عصمت، مصونيت ويژه‌اى است كه بايد برخى از انسان‌ها (پيامبران و امامان) آن را دارا باشند. ²

پرسش اين است كه آن مصونيت ويژه، چه مصونيتى است و ماهيت آن چيست؟