167
پاسخ
در پاسخ به اين خرده‌گيرى بايد به چند مطلب توجه داشت:
1. توبه يكى از حقايق مسلّم در آموزه هاى دينى و راهى براى شست‌وشوى معنوى گناهان گذشته است. كسى كه به خدا يا به خود و يا به ديگران ظلم كرده باشد، مى تواند توبه كند و خود را از اين ظلم بپيرايد.
2. قبول داريم به كسى كه توبه كرده است، ظالم نمى‌گويند، اما سخن در اين است كه با توجه به جايگاه رفيع امامت، آيا شخصى كه سابقه ظلم داشته است مى تواند در جايگاه امامت قرار گيرد؟ ما استدلال علامه طباطبايى را پيش از اين در ذيل آيه عهد بر امكان نداشتن چنين چيزى آورديم.
3. با توجه به آيه وَ أَنْزَلْنٰا إِلَيْكَ الذِّكْرَ لِتُبَيِّنَ لِلنّٰاسِ مٰا نُزِّلَ إِلَيْهِمْ ؛ «و بر تو نيز قرآن را نازل كرديم تا آنچه را كه به سوى مردم نازل شده است براى آنها روشن سازى». (نحل: 44) پيامبر(ص) نخستين مبين و مفسّر قرآن است. آيا روايتى از اين مفسر قرآن در اختيار داريم كه پرسش پيشين را پاسخ دهد؟
4. روايتى را «ابن مغازى شافعى» از پيامبر(ص) در مورد آيه عهد نقل مى كند كه توجه به آن، پاسخ ايراد مخالفان داده مى شود. در اين روايت چنين آمده است:
پيامبر(ص) فرمود: «من ثمره دعاى پدرم ابراهيم‌ام». گفتيم: «اى رسول‌خدا!
چگونه ثمره دعاى پدرتان ابراهيم شديد؟» رسول‌خدا(ص) فرمود: «خداوند عزوجل به ابراهيم وحى كرد: «تو را براى مردم امام قرار مى دهم». ابراهيم با خوشحالى عرضه داشت: «اى پروردگارم! آيا از ذريه من نيز امامانى مثل