149پيامبرى و امامت برسند كه برخوردارى از مقام عصمت مطلق، يكى از شرايط لازم آنهاست. اما اين‌گونه نيست كه راه براى ديگران بسته شده باشد. برخى از آيات به باز بودن اين راه اشاره دارند. البته نه براى رسيدن به مقام پيامبرى و امامت، بلكه براى رسيدن به مقام عصمت و قرارگرفتن در بالاترين درجه تقوا. به تعبير ديگر، هر پيامبر و امامى، معصوم است، اما هر معصومى، پيامبر و امام نيست.
به چند نكته بايد توجه داشت:
1. هيچ دليل عقلى يا نقلى وجود ندارد كه عصمت را فقط براى افراد خاصى بداند و امكان دسترسى ديگران را انكار كند.
2. نهايت كار عقل اين است كه لزوم عصمت را براى جايگاه نبوت و امامت اثبات كند، بدون اينكه بر عصمت انسان‌هايى به طور مشخص حكم كند.
3. از آنجا كه عصمت، امرى درونى و معنوى است، فقط خداوند مى‌تواند از وجود آن آگاه باشد. بنابراين، اثبات عصمت افراد به طور مشخص فقط بايد به كلام خداوند يا كلام كسى كه حجيت كلام او از سوى خداوند بيان شده است، استناد داشته باشد. آيه شريفه:
( وَ أَنْزَلْنٰا إِلَيْكَ الذِّكْرَ لِتُبَيِّنَ لِلنّٰاسِ مٰا نُزِّلَ إِلَيْهِمْ وَ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ ) (نحل: 44)
و بر تو نيز قرآن را نازل كرديم تا آنچه را به سوى مردم نازل شده است براى آنها روشن سازى. شايد انديشه كنند.
بر حجيت كلام پيامبر(ص) دلالت دارد و ازاين‌رو، اگر ايشان عصمت شخص يا اشخاصى را بيان كند، عصمت آنها اثبات مى شود.