95«اى پيامبر! همانا ما تو را به عنوان گواه فرستاديم» بر هر كسى كه به سوى آنان مبعوث شدى تا احوالشان را مراقبت كرده و شاهد اعمالشان باشى و گواهى را از آنان تحمل كنى به آنچه كه صادر شده از آنان از تصديق و تكذيب و ديگر امورى كه بر آن هستند از هدايت و ضلالت، و آن را در قيامت به طور مقبول ادا كنى، چه آنچه به نفع آنان است يا به ضرر آنان.

همين تفسير از سليمان جمل در كتاب «الفتوحات الإلهية» ¹و سيد محمود آلوسى در «روح المعاني» ²رسيده است.

كسى كه مى‌خواهد شاهد و گواه بر امت در روز قيامت باشد بايد از اعمال آنها از راه غيب در هر دو عالم مطلع باشد.

آيه دوم

خداوند متعال مى‌فرمايد:

وَ كَذٰلِكَ جَعَلْنٰاكُمْ أُمَّةً وَسَطاً لِتَكُونُوا شُهَدٰاءَ عَلَى النّٰاسِ وَ يَكُونَ الرَّسُولُ عَلَيْكُمْ شَهِيداً (بقره: 143)

همان‌گونه (كه قبله شما، يك قبله ميانه است) شما را نيز، امت ميانه‌اى قرار داديم (در حد اعتدال، ميان افراط وتفريط)؛ تا بر مردم گواه باشيد؛ وپيامبر هم بر شما گواه است.

اسماعيل حقى در تفسير «روح البيان» در ذيل آيه فوق مى‌گويد:

و معناى گواهى پيامبر(ص) آگاهى او از رتبه هر متدين به دين او و