154بَيْنَكُمْ وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتٰابِ (رعد: 43)
آنها كه كافر شدند مىگويند: تو پيامبر نيستى! بگو: كافى است كه خداوند، و كسى كه علم كتاب (و آگاهى بر قرآن) نزد اوست، ميان من و شما گواه باشند.
از اين آيه استفاده مىشود خداوند متعال و گروهى ديگر كه عالم به كلّ كتابند بين پيامبر و مردم شاهد بوده و شهادت خواهند داد. همچنين بر مىآيد جماعتى هستند كه عالم به كل كتابند، زيرا از طرفى لفظ «مَن» از موصولات است. لذا دلالت بر عموم دارد. از طرف ديگر «علم» مصدر است و در علم اصول فقه بيان شده كه مصدر مضاف مفيد عموم است. همچنين طبق نظر برخى مفرد محلّى به الف و لام نيز دلالت بر عموم دارد، پس از دو جهت «علم الكتاب» دلالت بر عموم دارد. در نتيجه اينكه از اين جمله استفاده مىشود كه جماعتى هستند كه از كلّ كتاب آگاهى و بدان عالمند.
مقدمه سوم: مطهرون، مسّ كنندگان باطن قرآن
در قرآن كريم مىخوانيم:
إِنَّهُ لَقُرْآنٌ كَرِيمٌ * فِي كِتٰابٍ مَكْنُونٍ * لاٰ يَمَسُّهُ إِلاَّ الْمُطَهَّرُونَ (واقعه: 77 - 79)
همانا آن قرآن كريمى است كه در كتاب محفوظى جاى دارد. و جز پاكان نمىتوانند به آن دست زنند.
در لاٰ يَمَسُّهُ دو احتمال است: يكى مسّ ظاهرى با اجزاى بدن و ديگرى، مسّ باطنى. همانگونه كه در اَلْمُطَهَّرُونَ نيز دو احتمال است: يكى طهارت ظاهرى با اجزاى بدن و ديگرى، طهارت باطنى با قلب. با