106و مى‌فرمايد:

«سُبْحٰانَ الَّذِي أَسْرىٰ بِعَبْدِهِ لَيْلاً مِنَ الْمَسْجِدِ الْحَرٰامِ إِلَى الْمَسْجِدِ الْأَقْصَى الَّذِي بٰارَكْنٰا حَوْلَهُ لِنُرِيَهُ مِنْ آيٰاتِنٰا إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْبَصِيرُ»؛ ¹

پاك و منزه است آن خدايى كه بندۀ خود را شبانه از مسجد الحرام به مسجدالاقصى كه پيرامونش را بركت داده سير داديم تا به او آيات خود را بنمايانيم، همانا كه او شنوا و بيناست.

يكى از مباحث دربارۀ معراج، آغاز اين سير آسمانى است. در اينجا چند قول وجود دارد:

1. نقطۀ آغاز معراج از خانه ام‌هانى خواهر اميرمؤمنان(ع) و همسر هبيرة بن ابى وهب مخزومى است. شيخ طبرسى اين قول را نظر بيشتر مفسران مى‌داند.

بر طبق اين نظر مراد از مسجدالحرام مكه است و مكه و حرم، مسجد است. ²البته اين نكته در قول دوم نيز جارى است؛

2. نقطۀ آغاز معراج شعب ابوطالب بوده است؛ ³3. مبدأ معراج، خود مسجدالحرام است؛ همان‌گونه كه از ظاهر آيه نيز همين مطلب استفاده مى‌شود. بر طبق اين نظر ديگر مجالى براى توجيه و تأويل آيه باقى نمى‌ماند. طبرسى اين نظر را گفتۀ حسن و قتاده مى‌داند. ⁴