111آسمان دراز كرده و گفت: خدايا! من اينها را هدايت نمودم. من وظيفه‌اى را كه بر دوش داشتم، انجام دادم و هيچ جاى شكّ و ترديدى براى اينها باقى نگذاشتم و گوشۀ تاريكى نبود، مگر اين كه روشن كردم، بارالها! من با اثبات افضليت على(ع) و مقدّم داشتن او بر تمام امّت، خود را به تو نزديك ساختم.

و بدين صورت، مأمون جلسۀ مناظره را به پايان رسانيد هرچند كه:

يك دهان خواهم به پهناى فلك تا بگويد وصف آن رشك ملك

والسلام على من اتّبع الهدى