77شفاعت داده ليكن ما را از درخواست آن منع كرده است».
اولاً: در كدام آيه و در كجاى قرآن درخواست شفاعت از شافعان منع شده است؟
ثانياً: اين كار نوعى تناقضگويى است؛ زيرا اختلاف دو قضيه در ايجاب و سلب، قابل جمع نيست. توضيح مسأله اين است: اگر خداوند متعال به اولياى خود اجازه داد كه دربارۀ برخى از گناهكاران شفاعت كنند، اجازۀ مزبور به اين معناست كه ديگران مىتوانند با مراجعۀ به اولياء، از آن حق بهرهمند گردند. بنابراين، وقتى «حق بهرهمندى» را به آنها داده، چرا «درخواست» را ممنوع كرده است؟ آيا اين نوعى تناقض نيست؟ و آيا اينگونه سخنها را مىتوان به خداى سبحان نسبت داد؟
2 . درخواست شفاعت و شرك مشركان
دومين دليلى كه مخالفان شفاعت آوردهاند، عبارت است از وحدت مناط ميان شفاعت مشركان و شفاعت از اولياى خدا. آنان مىگويند: علت شرك مشركان در زمان پيامبرخدا صلى الله عليه و آله اين بود كه بتها را مؤثر مىدانستند، لذا از آنها درخواست شفاعت مىكردند. درخواست كنندگان شفاعت از اولياءاللّٰه نيز، چون اولياءاللّٰه را مؤثر مىدانند، از آنها درخواست شفاعت مىكنند. بنابراين، هر نوع طلب شفاعت از پيامبر صلى الله عليه و آله و اولياى خدا، مانند طلب شفاعت