76شَهِدَ بِالْحَقِّ وَ هُمْ يَعْلَمُونَ .
«كسانى كه ديگرى را به جاى خدا مىخوانند، مالك مقام شفاعت نيستند، مگر كسانى كه با آگاهى كامل شهادت به حق داده باشند.»
از اين آيه استفاده مىشود كه خداوند امر شفاعت و مالكيت آن را در اختيار گروهى از اولياى خود، كه به حق شهادت مىدهند، قرار داده است. يعنى اين حق را به آنها داده تا بتوانند در مورد برخى از گناهكاران شفاعت كنند. با اين وصف وقتى خداوند اين حق را به آنها داد تا از بعضى از گناهكاران شفاعت نمايند، آيا طبيعى نيست كه گناهكار، از درى كه به رويش باز شده وارد شود و درخواست شفاعت نمايد؟ اگر به گدايان و نيازمندان بگويند در خانۀ فلان ارباب و صاحب مال به روى همه باز است و به همه كمك مىكند، حال ممكن است گدا و نيازمندى اين خبر را بشنود و درخواست كمك نكند و در آتش فقر و گدايى بسوزد و جان بسپارد، آيا اين گدا مورد نكوهش صاحبان خرد قرار مىگيرد يا آن گدايى كه از اين حق استفاده كرده و با مراجعه به ارباب بخشنده، جان خود و افراد وابسته به خود را نجات داده است؟
منع درخواست:
وهابىها معتقدند: «خداوند به اولياى خود حق