71

پاسخ شبهه

آيۀ اول: قُلْ لِلّٰهِ الشَّفٰاعَةُ جَمِيعاً .

معناى آيه اين نيست كه فقط خدا شفاعت مى‌كند و غير خدا اصلاً شفاعت نمى‌كند، بلكه اصل شفاعت مال خدا و به دست خداست، مانعى ندارد بخشى از آنچه را كه مال خدا است به ديگرى هم واگذار كند و ما ثابت كرديم كه انبيا، صالحان و فرشتگان و حتى برخى از جمادات؛ مانند حجرالأسود و غير آن، به اين افتخار نايل آمده و مى‌توانند شفاعت كنند. بنابراين، اثبات شىء نفى ماعدا نمى‌كند.

آرى، شفاعت ملكِ خدا و از آنِ اوست و به هركس بدهد و اجازه فرمايد، او هم مى‌تواند شفاعت كند. قرآن كريم در چند مورد به آن تصريح كرده است:

1 . مَنْ ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلاّٰ بِإِذْنِهِ ؛ ¹ «چه كسى است كه بتواند بدون اجازۀ او شفاعت كند.»بنابراين، اگر به كسى اجازه دهد، مى‌تواند شفاعت كند و اين شفاعت به هيچ‌وجه از مالكيت مطلقۀ او چيزى كم نمى‌كند.

2 . ...وَ لاٰ يَشْفَعُونَ إِلاّٰ لِمَنِ ارْتَضىٰ ... ²«و آن‌ها (يعنى شفاعت كنندگان) جز براى كسى كه خدا راضى به شفاعت او است، شفاعت نمى‌كنند.»

از اين آيه استفاده مى‌شود كه هيچ‌كس حق شفاعت