66در خالقيت و رازقيت خدا بودند ولى چون بعضى از مخلوقات را ميان خود و خدا واسطه قرار مىدادند و از آنها شفاعت مىطلبيدند، پيامبر صلى الله عليه و آله با تمام آنها به مقاتله و جنگ برخاست و فرقى بين هيچكدام نگذاشت كه ملائكه را شفيع قرار مىدادند يا افراد صالح و مؤمن و يا بتهايى كه يادبود مردهها بودند، همه را كافر مىدانست و خون و مال همه را مباح كرد.
جواب از اين شبهه:
دليل اول
در اين استدلال دو اشتباه وجود دارد كه براساس آن، حكم به كفر و شرك تمام مسلمانهاى غير وهابى دادهاند:
الف - شفاعت خواستن را عبادت شفيع دانستهاند، در حالى كه پيشتر ثابت كرديم درخواست شفاعت و التماس دعا از كسانىكه خداوند آنها را محترم شمرده، از يك مقوله است و به هيچوجه به معناى پرستش نيست.
ب - شرك جاهليت، كه پيامبر اعظم صلى الله عليه و آله جان و مالشان را حلال كرد، به اين جهت نبود كه افرادى را واسطه و يا شفيع قرار مىدادند و در اين دو آيه نيز نفرموده است، چون غير خدا را شفيع و واسطه قرار مىدادند پيامبر صلى الله عليه و آله آنان را كافر و مشرك شمرد، بلكه در هر دو آيه تصريح شده است آنچه