1) . احمد بن حسين جعفى كوفى به سال 303 ه ق در كوفه بدنيا آمد و در سال 354 ه ق در يك درگيرى به قتل رسيد. وى از درباريان عضد الدّوله ديلمى بود و قصايدى در مدح وى سروده است/مترجم/

2) . سيّد محمّد على شيرازى فرزند سيّد محمّدرضا بزّاز (1235-1266 ه ق)... وى پس از وفات پدرش مدّتى به كسب پدر مشغول شد امّا چون به مسائل مذهبى علاقمند بود توانست عدّه‌اى را به سوى خود جلب كند. سپس دست از شغل پدر كشيد و به كربلا رفت و در درس سيّد كاظم رشتى حضور يافت و مورد توجّه سيّد واقع شد. پس ازآنكه سيّد كاظم رشتى از دنيا رفت، مورد توجّه برخى از شاگردان سيّد قرار گرفت. در 25 سالگى تحت تأثير برخى از افكار، نخست دعوى با بيت و بعد ادّعاى مهدويّت كرد. كار دعوت او بالا گرفت و عدّه‌اى از پيروان او در شهرهاى مختلف به قتل رسيدند... به دستور اميركبير و موافقت ناصرالدّين شاه، در تبريز مجلس مباحثه‌اى بين علما و باب با حضور وليعهد تشكيل شد و علما به قتل باب فتوا دادند و او را تيرباران كردند. از آثار او از «بيان» (عربى) و «بيان» (فارسى)، «دلائل السبعه» و «احسن القصص» را مى‌توان نام برد. (ر.ك، به فرهنگ معين / ج/5 با تلخيص و تصرّف) دربارۀ شخصيّت باب و نحوۀ پديد آمدن اين مسلك سياسى - استعمارى كه تنها رنگ مذهبى داشت، به كتابهايى كه در اين‌باره نوشته شده، بويژه «گفتار خوش يارقلى» و «باب چه مى‌گويد»؟ مراجعه فرماييد /مترجم/

3) . به كتاب (بابيّه و اسلام) - Le Babisme El,islam - /نوشتۀ شيخ عبدالرّحمن تاج مراجعه كنيد.