1) . عنترۀ ابن شداد العبسى يكى از شاعران بزرگ و درجه اوّل دورۀ جاهلى و يكى از مشهورترين شجاعان دليرمردان عرب بود، وى كه به فخر و حماسه شهرتى فراوان داشت، سرايندۀ يكى از «معلقات سبع» است كه يكى از زيباترين معلّقات و از نظر زبان و لفظ يكى از ساده‌ترين آنهاست... معلّقۀ او را «قصيدۀ مذهبه» خوانده‌اند. عنتره شهسوار قبيلۀ خويش بود و در بيشتر جنگهاى قبيلۀ «بنى‌عبس» شركت داشت. وى عمرى طولانى كرد و اندكى پيش از بعثت رسول اكرم(ص) درگذشت... افسانه‌هاى بسيار دربارۀ عنتره آمده است و چهرۀ او در هاله‌اى از اساطير عرب آنچنان گسترش يافته كه در ادوار بعدى از وى به عنوان «قهرمان عرب» ياد شده است... ماجراهاى عاشقانۀ او با دختر عمويش «عبله» داستانها دارد... (دائرۀ المعارف فارسى/ غلامحسين مصاحب/ ج2 صفحۀ 1778) وى به عزّت نفس و حلم و بردبارى شهرت داشت... در جوانى با «امرواُلقيس» شاعر، ملاقات كرد. او را عمرى طولانى بود و در حدود سال 22 قبل از هجرت بدست «الاسد الرهيص» يا «جبّاربن عمرو طائى» كشته شد... «داستان عنتره» داستانى است تخيّلى كه نزد عرب معروف است و اروپايى‌ها آن را از شاهكارهاى ادبيّات عرب مى‌دانند و به زبانهاى آلمانى و فرانسوى ترجمه شده است.. (رجوع شود به الاغانى/ ج/8 صفحۀ 237- الشعر و الشعراء/ صفحۀ 75- الاعلام زركلى/ ج5 / صفحۀ 269... به نقل لغت‌نامۀ دهخدا/ شمارۀ /123 صفحۀ 388) /مترجم/

2) . امروءِالقيس بن حجر كندى بزرگترين شاعر دورۀ جاهليّت و يكى از صاحبان «معلّقات» و «معلّقۀ» وى مشهورترين آنها بود و قريب هشتاد بيت دارد كه مطلع آن اينست: فقانبك من ذكرى حبيب و منزل‌بسقط الدوى بين الدخول فحومل ديوان امروءالقيس براى اوّلين بار در سال1877 در پاريس به چاپ رسيد، تولّد 500 و وفاتش را 540 تا 566 ميلادى نوشته‌اند... (رجوع شود به ريحانۀ الادب/ ج/1 صفحۀ 106- معجم اعلام شرق و غرب المنجد/ صفحۀ 34- لغت نامۀ دهخدا/ شمارۀ/133 صفحۀ 182) /مترجم/

3) . اشاره به «معلّقات سبع» مى‌باشد، قصائدى برگزيده از اشعار دوران جاهليّت از آن هفت تن از شاعران آن روزگار... اين هفت شاعر، هر يك قصيده غرّايى سروده اند و بنا به رسم معمول آن دوران آنها را بر ديوار كعبه بياويختند كه وارد شوندگان آنها را ببينند و مايۀ شهرت و افتخار آنان گردد. همين قصائد است كه در السنه اهل علم به « سبعۀ معلقه» و يا «معلّقات سبعه» مشهور و بارها چاپ شده و شرحهاى بسيارى بر آنها نوشته‌اند. اصحاب معلّقات سبعه عبارتند از امروءالقيس - طرفۀ بن العبد بكرى زهيربن ابى سلمى مزنى- لبيدبن ربعه عامرى عنترۀ بن شدّاد- حارث بن حلزه لشكرى- و عمرو بن كلثوم... (اعلام المنجد/ صفحۀ 504- لغت نامۀ دهخدا/ شمارۀ /42 صفحۀ 2744) / مترجم/