94مدّت آن‌قدر گريست كه به تعبير قرآن كريم، چشمانش سفيد (و نابينا) شد. ¹

اراده الهى بر آن شد كه به واسطه پيراهن فرزندش يوسف، بينايى يعقوب را به او برگرداند. خداوند از زبان يوسف(ع) چنين نقل مى‌فرمايد:

اذْهَبُوا بِقَمِيصِي هٰذٰا فَأَلْقُوهُ عَلىٰ وَجْهِ أَبِي يَأْتِ بَصِيراً ²

اين پيراهن مرا ببريد و به صورت پدرم بيندازيد، بينا مى‌شود.

شكى نيست كه پيراهن يوسف، از جهت موّاد و شكل، با پيراهن‌هاى ديگر فرقى ندارد، ولى خواست خدا آن بود كه فيض الهى از اين راه به بنده‌اش يعقوب برسد. قرآن با صراحت اين حقيقت را چنين بيان مى‌كند:

فَلَمّٰا أَنْ جٰاءَ الْبَشِيرُ أَلْقٰاهُ عَلىٰ وَجْهِهِ فَارْتَدَّ بَصِيراً ³

چون مژده دهنده آمد، آن پيراهن را به صورت او افكند، پس او بينا شد.

3. تبرّك به جايگاه اصحاب كهف

به نقل قرآن كريم، وقتى مؤمنان و يكتاپرستان، مخفى‌گاه جوانمردانِ «اصحاب كهف» را يافتند، اتفاق نظر داشتند كه بر قبور آنان مسجدى بسازند تا محلّ عبادت و وسيله‌اى براى تبرك‌جستن به عبادت در كنار