91
نذر براى اوليا
نذر آن است كه انسان خود را ملزم و متعهد كند كه اگر حاجتش بر آورده شد، كارى را انجام دهد. مثلاً بگويد: براى خداست برعهده من كه اگر در امتحان قبول شدم، ختم قرآن كنم.
گاهى در ضمن نذر، متعهد مىشود كه ثواب آن كار را به يكى از نزديكانش مثل پدر و مادر، يا اوليا و انبيا اهدا كند و مىگويد: براى خدا نذر مىكنم كه قرآن را ختم كنم و ثواب آن را به فلانى اهدا كنم.
اين گونه نذر ميان مسلمانان رايج است. كارى را براى خدا نذر مىكنند و ثواب آن را به يكى از اولياى خدا و بندگان صالح هديه مىكنند، گاهى هم مىگويند: اين گوسفند، نذر پيامبر، و مقصود جهت سود بردن از آن نذر است.
قرآن كريم هم پر است از هر دو گونه كاربرد نذر. 1
پس نذر براى اوليا و صالحان مانعى ندارد.
براى روشنتر شدن مطلب، سخن بعضى از متفكران و علماى اسلام را مىآوريم.
خالدى مىگويد: مسأله داير مدار نيت نذركنندگان است و هر عملى به نيت است. اگر قصد نذر كننده، خود مرده و تقرّب به اوست جايز نيست بالاتفاق. و اگر قصدش تقرّب به خداست، ولى براى بهره بردن زندگان و ثوابش هم براى كسى كه به سود او نذر كرده است، چه نوع