92خاصّى از نفع بردن را معين كرده باشد يا به طور مطلق گفته باشد. در اين صورت واجب است به چنين نذرهايى وفا شود. 1
غرامى گويد: هر كس از حال مسلمانانى كه چنين نذرهايى مىكنند جويا شود، مىبيند كه مقصود آنان از قربانىها و نذرها براى اموات، انبيا و اوليا، صدقه از جانب آنان و اهداى ثوابش به آنان است. اجماع اهل سنّت بر اين است كه صدقه زندگان براى مردگان سودمند است و به آنان مىرسد. احاديث در اين مورد، هم صحيح و مشهوراست. 2
هر كس كه از وضع زائران عتبات مقدسه و حرمهاى اولياى الهى با خبر باشد مىداند كه آنان براى خدا و رضاى او نذر مىكنند و قربانىها را با نام خداى متعال و با هدف بهرهمندى صاحب قبر از ثواب آن و استفاده فقرا از گوشت قربانىها ذبح مىكنند.
تبرّك به آثار اوليا
تبرّك در لغت، مشتق از «بركت» به معناى افزونى در نعمت است.
امّا در اصطلاح آن است كه موحّدان، از رهگذر تبرّك به پيامبر اكرم(ص) و بندگان صالح خدا و تبرك به آثار باقى مانده از آنان، درخواست افاضه نعمت و افزايشبركت كنند.
فيض الهى بربندگان گاهى از غير مجراى طبيعى افاضه مىشود،