82امّا شفيع، هر چه هم نزد خداوند، رتبه و منزلت داشته باشد، جز با اذن و رضايت خدا شفاعت نمىكند.
امّا شفاعت شده بايد به وسيله ايمان به خدا و يكتايى او و ايمان به پيامبران الهى و كتب آسمانى، پيوند خود را با خدا استوار سازد و از كسانى نباشد كه دستشان آلوده به جنايت شده و در گناهان غرق شدهاند. اين شرطها و محدودهها در روايات شيعه و اهل سنّت بيان شده است.
پيامبر خدا(ص) فرمود: «نزديكترين شما به من در فرداى قيامت و شايستهترين شما براى برخوردارى از شفاعتم كسى است كه از همه راستگوتر، امانتدارتر، خوشاخلاقتر و نزديكتر به مردم باشد.» 1
امام صادق(ع) فرمود: «اى گروه شيعه! از گناه دست برنمىداريد و از شفاعت ما سخن مىگوييد؟! به خدا سوگند كسى كه مرتكب اين گناه (زنا) شود به شفاعت ما نمىرسد تا آنكه رنج عذاب به او برسد و هراس دوزخ را ببيند.» 2
امام كاظم(ع) فرمود: چون وفات پدرم حضرت صادق(ع) فرارسيد، به من فرمود: «پسرم! هركس نماز را سبك بشمارد به شفاعت ما نمىرسد.» 3
امّا نسبت به مورد شفاعت بايد گفت كه شرك و الحاد مورد شفاعت قرار نمىگيرد. خداوند مىفرمايد: