83 إِنَّ اللّٰهَ لاٰ يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَ يَغْفِرُ مٰا دُونَ ذٰلِكَ لِمَنْ يَشٰاءُ ¹

خداوند، شرك ورزيدن به او را نمى‌آمرزد و جز آن را براى هركس بخواهد مى‌بخشايد.

چهارم: شفاعت‌طلبى از پيامبر(ص) و اوليا كه مأذون در شفاعتند

مفهوم روشن شفاعت، دعاى شفيع و طلبيدن او از خداوند است كه گناهان بندگانش را - اگر شايسته بخشايشند - بيامرزد. پس درخواست شفاعت از شفيع، به درخواست دعا از او براى آن هدف برمى‌گردد. آيا اشكالى دارد كه از برادر مؤمن درخواست دعا كنى؟ تا چه رسد به درخواست از پيامبر اكرم(ص) كه به تصريح آيات قرآن، دعايش مستجاب است و ردّ نمى‌شود. ²

پس وقتى شفاعت خواهى از صالحان به معناى درخواست دعاست، هركس نيز از پيامبر شفاعت بطلبد، همين معنى را قصد مى‌كند. وقتى رسول خدا(ص) زنده بود و در مدينه مى‌زيست، درخواست دعا از پيامبر از سوى اصحاب، معنايش درخواست شفاعت بود. پس از انتقال از دنيا به جهان برزخ نيز معناى شفاعت خواهى همان درخواست دعاست، نه چيز ديگر.

اين‌گونه درخواست دعا و شفاعت، در زمان‌هاى گذشته از سوى پيشينيان صالح نيز انجام گرفته است كه نمونه‌هايى ياد مى‌شود:

1. از انس نقل شده است كه: از پيامبر(ص) درخواست كردم در روز قيامت مرا شفاعت كند. فرمود: شفاعت مى‌كنم. گفتم: يا رسول‌الله، تو را