62آفريده است: إِنّٰا كُلَّ شَيْءٍ خَلَقْنٰاهُ بِقَدَرٍ ¹.

و قضاء، آن است كه كار به مرحله قطعى و حتمى برسد و در همان حال، اراده و اختيار انسان در رسيدن كار به مرحله قضاء، نقش دارد. انسان با انتخاب كارى از كارها، سبب مى‌شود كه چيزى بر او حتمى و قطعى مى‌گردد.

انسان، موجود مختار

انسان در تصميم‌گيرى نسبت به يكى از دو طرف يك كار (انجام يا ترك) با قدرتى كه خداوند به او سپرده است، داراى اختيار است. كار او از يك جهت به خدا نسبت داده مى‌شود، و از جهتى ديگر در همان وقت به خودش نسبت داده مى‌شود. نسبت به خدا داده مى‌شود از آن جهت كه با قدرت و توانى انجام مى‌دهد كه از سوى خدا به او داده شده است و به خودش نسبت داده مى‌شود، چون با اختيار خود يكى از دو كار را برگزيده است. به همين خاطر از اهل بيت(ع) نقل شده است كه:

«لا جبر ولا تفويض، ولكن امرٌ بين الأمرين.»

نه جبر است نه تفويض، بلكه امرى ميان اين دو تاست.