298ساده بپندارند شيعه براى آن سجده مىكند نه بر آن و سنگ و تربت را مىپرستد! اين بدان جهت است كه بعضى بين سجده بر تربت و سجده براى تربت فرقى نمىگذارند!
جواب روشن است. نزد شيعه اين نيكوست كه خاك پاك و پاكيزهاى كه طهارتش مورد يقين است همراه باشد، از هر زمين كه باشد و از هر جاى جهان كه باشد، در اين مسأله همهجا يكسان است. اما اينكه چرا تربت بر مىدارند براى اطمينان از پاكى است، چون نمىتوان به طهارت هر زمينى كه انسان فرود مىآيد و نماز مىخواند يا سجده مىكند اطمينان يافت، به خصوص كه افراد گوناگونى از بشر، مسلمان يا غير مسلمان، مواظب پاكى و نجسى نيستند، يا بىتوجه به آن همهجا در تردّدند و مسلمان در نمازش دچار زحمت مىشود. ناچار خاك پاكى كه به طهارت آن اطمينان دارد با خود بر مىدارد و هنگام نماز بر آن سجده مىكند.
اين قاعده نزد پيشينيان صالح، ثابت بوده، هرچند تاريخ از نقل آن غفلت كرده است. مسروق بن اجدع (متوفاق 62 هجرى) در سفرهايش پاره خشتى از مدينه با خود همراه مىبرد و بر آن سجده مىكرد. تعهد شيعه نسبت به سجده بر خاك، تنها براى سهولت كار بر نمازگزار در سفر و حضر است، چون بيم آن مىرود كه زمين پاك يا حصير پاكى كه بر آن سجده كند نيابد و كارش مشكل شود.
اما راز اينكه شيعه سجده بر تربت سيدالشهدا(ع) را مستحب مىداند، اين است كه نمازگزار وقتى پيشانى بر خاك كربلا مىگذارد، به ياد