153

الف. توحيد

خدايى كه وهابيت و رهبران فكرى آن، به گمان خود پرچم توحيد او را برافراشته‌اند، داراى جسم و جهت و قابل اشاره است و از اعضا و جوارح و دست و صورت برخوردار مى‌باشد و هم اكنون بر روى عرش استقرار يافته و در روز قيامت نيز با چشم سر ديده مى‌شود!!

بنيانگذار اين تجسيم و تشبيه در اصول اعتقادى، احمد بن حنبل است كه خدا را داراى جهت و بر روى عرش خود مستقر دانسته و انكار اين عقيده را در حد ارتداد معرفى مى‌كند. ¹حتى فرزند او عبدالله بن احمد بن حنبل نيز به سندش از عمر بن خطاب نقل مى‌كند: «هر گاه خداوند بر كرسى خود مى‌نشيند، صدايى همانند صداى زين شتر هنگام سوار شدن شخص سنگين بر آن شنيده مى‌شود!!!» ²ابن تيميه نيز مى‌گويد: «بسيارى از اهل اسلام درباره خالق معتقدند: او جسمى است كه شبيه ساير اجسام نيست و حنابله و تابعين آنها بر اين اعتقادند.» ³ابن تيميه در كتاب الفتاوى مى‌گويد: «آنچه كه در قرآن و سنت ثابت شده و اجماع و اتفاق پيشينيان بر آن است، حق مى‌باشد. حال اگر از اين امر لازم آيد كه خداوند متصف به جسم بودن شود، اشكالى ندارد؛ زيرا لازمه حق نيز حق است.» ⁴ابن تيميه تصريح مى‌كند: اكثر اهل سنت بر اثبات رؤيت خدا اتفاق دارند و اجماع گذشتگان بر آن است كه ذات احديت را در آخرت مى‌توان با چشم ديد

ولى در دنيا نمى‌توان ديد، ولى درباره پيامبر(ص) اختلاف است كه آيا او، خدا را