70براى روشنتر شدن مطلب، سخن بعضى از متفكران و علماى اسلام را مىآوريم.
خالدى مىگويد: مسأله داير مدار نيّت نذر كنندگان است و هر عملى به نيت است. اگر قصد نذر كننده، خود مرده و تقرّب به اوست جايز نيست بالاتفاق. و اگر قصدش تقرّب به خداست، ولى براى بهره بردن زندگان و ثوابش هم براى كسى كه به سود او نذر كرده است، چه نوع خاصّى از نفع بردن را معين كرده باشد يا به طور مطلق گفته باشد. در اين صورت واجب است به چنين نذرهايى وفا شود. 1
غرامى گويد: هر كس از حال مسلمانانى كه چنين نذرهايى مىكنند جويا شود، مىبيند كه مقصود آنان از قربانىها و نذرها براى اموات، انبيا و اوليا، صدقه از جانب آنان و اهداى ثوابش به آنان است. اجماع اهل سنّت بر اين است كه صدقۀ زندگان براى مردگان سودمند است و به آنان مىرسد. احاديث در اين مورد، هم صحيح و مشهور است. 2
هر كس كه از وضع زائران عتبات مقدسه و حرمهاى اولياى الهى با خبر باشد مىداند كه آنان براى خدا و رضاى او نذر مىكنند و قربانىها را با نام خداى متعال و با هدف بهرهمندى صاحب قبر از ثواب آن و استفادۀ فقرا از گوشت قربانىها ذبح مىكنند.