71

4 تبرّك به آثار اوليا

تبرّك در لغت، مشتق از «بركت» به معناى افزونى در نعمت است.

امّا در اصطلاح آن است كه موحّدان، از رهگذر تبرّك به پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و بندگان صالح خدا و تبرك به آثار باقى ماندۀ از آنان، درخواست افاضۀ نعمت و افزايش‌بركت كنند.

فيض الهى بربندگان گاهى از غير مجراى طبيعى افاضه مى‌شود، آنجا كه ارادۀ الهى بر اين باشد كه حاجت‌هاى يك مؤمن را از راه تبرّك به پيامبر يا آثار بازماندۀ از او برآورده سازد. آيات و روايات فراوانى بر اين حقيقت تأكيد دارد. اينك برخى از آياتى كه در اين زمينه است:

1. تبرّك به مقام ابراهيم عليه السلام

خداوند، بعضى از سرزمين‌هايى را كه بدن دعوتگران توحيد را لمس كرده، عبادتگاه به شمار آورده است، مثل آنكه «مقام ابراهيم» را نمازخانه قرار داده و فرموده است: