257مى‌پرستد، سزاوار نيست در سجود پيشانى خود را بر چيزى بگذارد كه معبود فرزندان دنيا و فريفتگان آنند. 1
پس ملامتى بر شيعه نيست اگر متعهدند بر زمين يا آنچه از زمين مى‌رويد سجده كنند، تا وقتى كه خوردنى و پوشيدنى نباشد، و به امامان خويش اقتدا مى‌كنند.
از امام باقر عليه السلام نيز روايت شده كه فرمود: سزاوار است نمازگزار پيشانى خود را بر زمين و صورت خود را بر خاك بگذارد، چون جلوه‌اى از فروتنى در برابر خداست. 2
موحّدى كه مى‌خواهد تا نهايت مراتب بندگى را ابراز كند، براى خداى سبحان خضوع و سجود مى‌كند و پيشانى بر خاك و سنگ و سنگريزه مى‌نهد، تا با اين كار، خاكسارى و بى‌قدرى خود را اظهار كند سجده كنندۀ بر تربت، آن را نمى‌پرستد، بلكه با سجود بر آن در پيشگاه خدا كرنش مى‌كند و كسى كه اين را درك نكند كودن است و همۀ نمازگزاران را مشرك خواهد پنداشت و طبق اين نگاه، بايد آنكه بر فرش و پارچه و جز اينها سجده مى‌كند نيز عبادتگر اينها باشد. شگفتا!
3- سنت در سجود، در زمان پيامبر صلى الله عليه و آله و پس از او
پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و اصحاب او مدّتى طولانى بر زمين سجده مى‌كردند و سختى زمين ريگزار و غبار خاك و رطوبت گِل را سال‌ها تحمّل مى‌كردند