83و امام صالحانى شافعى المذهب اين باب نوشته است و نقل وى گفته شد، و أورد هذه الابيات فى كتاب المجتبي؛ و همچنين امام ابو سعيد محمّد بن أحمد بن حسين النيشابورى به روايات عاليه اسناد كند به على زين العابدين اين ابيات را، و وى در سنّ هفت يا هشت سالگى بود. شعر:
لنَحْنُ عَلَى الْحَوْضِ رُوَّادُهُ
روى: فإنّ القيامة. [بحار: /46 96 در بيت آخر به جاى «ظالمنا» «غاصبنا» آمده است]. مفهوم اين ابيات آن است كه امام زين العابدين فرمود كه: ما كه اهل بيتيم بر كنار حوض كوثر باشيم. دشمنان خود را از آنجا مىرانيم و دور مىكنيم، و دوستان خود را به آنجا فرود مىآريم؛
و نيكبخت باشند جماعتى كه به آنجا فرود آيند، و ظفر و فيروزى نيافت هيچ كس الاّ به محبّت ما، و نااميد و بىبهره نباشد آن كس كه توشه او در راه قيامت محبّت ما باشد؛
و هر كه شادى به ما رساند از ما شادى يابد، و هر كه ما را اندوهناك كند و بدى به مارساند به سبب بدى ولادت وى بود، يعنى شيطان با پدر او شريك بوده باشد در صحبت با مادر او. صدق اللّه حيث قال: اِسْتَحْوَذَ عَلَيْهِمُ الشَّيْطٰانُ فَأَنْسٰاهُمْ ذِكْرَ اللّٰهِ (مجادله:19).
بدان كه مخالف و مؤالف روايت كردهاند كه رسول صلّى الله عليه و آله گفت:
إذا وَرَدَ عَلَيكُم منّي حَديثٌ فَاعرِضُوا عَلي كِتابِ الله فإن وافَقَ فَاقبَلُوه و إلاّ فَرُدُّوهُ عَلَي الحائِط، يعنى: چون به شما رسد حديثى از آن من، آن حديث را با كتاب خدا مقابله كنيد و بر او عرض كنيد. اگر موافق كتاب خدا بود قبول كنيد،