190حق: ثلّةٌ من الاوّلين و ثُلّةٌ مِن الاخرين، گروهى از پيشينيان و گروهى از آخرينان.

و در مناقب ابن مردويه آمده است روايت از جابر عبداللّه كه وى گفت: من شنيدم از رسول خدا كه مى‌گفت كه: در آن شب كه مرا به آسمان بردند، بر در بهشت ديدم نوشته شده كه محمّد رسول خدا است، و على برادر رسول خدا است. پيش از آن كه خدا آسمان و زمين را آفريده به دو هزار سال.

الخبر الرابع عشر:

روايت مى‌كنند كه رسول صلّى الله عليه وآله فرمود: مثل أبى بكر كالقَطر أينما وَقَع [99] نَفَع، يعنى: مَثَل ابوبكر همچون باران است. به هر جا كه واقع شود سود راهد [كذا].

الجواب عنه:

رسول اين تشريف را به جمله امّت داده است. اگر وى از امّت محمّد باشد به آن داخل بود. كما روي القضاعي في شهابه: مَثَل امّتي كالمطر لايدري أوّله خير أم اخره، يعنى: همچنان كه قضاعى در شهاب الاخبار روايت كرده است كه: مثل امّت من همچون باران است كه ندانند كه اوّلش بهتر است يا آخرش.

معمّا كه اين حديث صادق نيامد به صورت بنى هاشم، چرا كه در صورت ايشان جمله صدر محض بود، و غصب ايشان تا به روز قيامت، خير نبينم من از او. ما وصله الا ضرر[كذا و نامفهوم].

الخبر الخامس عشر:

روايت كنند كه علىّ عليه السلام بر منبر گفت: أفضلُ هذه الامّة بعد نبيّها أبوبكر وعمر، يعنى: بهترين اين امّت بعد از پيغمبر آن امّت، ابوبكر وعمر است.

الاشكال عليه:

اين كلام افترا است بر علىّ، زيرا كه ابوبكر به حضور مهاجر و انصار گفت: