134معمّا كه عثمان به اجماع مهاجر و انصار كشته شد، چگونه اثبات درجه شهادت توان كردن در حقّ وى؟ و مع ذلك امان زمين به وجود بركت رسول است و استغفار صالحان. كما قال تعالى: وَ مٰا كٰانَ اللّٰهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَ أَنْتَ فِيهِمْ وَ مٰا كٰانَ اللّٰهُ مُعَذِّبَهُمْ وَ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ (انفال:33) يعنى: خداى تعالى عذاب نكند ايشان را، و حال آن بود كه ايشان استغفار كنند، و رسول هم اين حكم در حقّ اهل بيت اثبات كرد. كما قال: النُّجُومُ أمَانٌ لِأهْلِ السَّمَاءِ وَ أهْلُ بَيْتِي أمَانٌ لِأهْلِ الْأرْض [بحار: 19/23]
الخبر التاسع:
بخارى مىگويد: روايةً عن عبدالله بن هشام قال: كنّا مع النّبي صلّى الله عليه و آله و هو أخَذَ بِيدِ عمر بن الخطاب، [بخارى: 202/4] يعنى: عبداللّه هشام گفت: ما با پيغمبر صلى الله عليه وآله بوديم و پيغمبر عليه السلام دست عمر در دست خود گرفته بود.
الاشكال عليه:
اجماع محدّثان است كه از اخلاق رسول صلّى الله عليه وآله آن بود كه بر خر برهنه سوار شدى و ديگرى را به رديف خود كردى، و دست در دست سياهى نهادى و در ميان بازار برفتى و دست خود از دست وى بيرون نكردى مگر كه سياه، دست خود از دست مبارك او انتزاع كردى؛ و دليله قوله تعالى:
وَ لَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيظَ الْقَلْبِ لاَنْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ (آل عمران:159) و قوله:
وَ اخْفِضْ جَنٰاحَكَ لِلْمُؤْمِنِينَ (حجر:88) و قوله:
وَ إِنَّكَ لَعَلىٰ خُلُقٍ عَظِيمٍ (قلم:4).
پس اگر روزى دست عمر خطّاب در دست گيرد به تفاخر نشايد، با آن كه معلوم است امّت را كه به آيه مباهله، اميرالمؤمنين على عليه السلام نفْس رسول است، و حديث
نَفسك نَفسى وَ دَمُكَ دَمِي و لَحْمُكَ لَحْمِي وَ حَرْبُكَ حَرْبِي وَ سِلْمُكَ سِلْمِي
[بحار: 106/99].
و اميرالمؤمنين على از شجر نبوّت است، و از نور محمّد، و ايشان هر دو از