64است. اطلاعات ارائه شده در باره وى كه از همين خاندان بلكه چهرهاى برجسته از ميان آنان است، بدين شرح است:
8 . رضى الدين عبدالملك بن شمس الدين اسحاق بن رضى الدين عبدالملك بن محمد بن محمد بن فتحان واعظ قمى . دكتر مدرسى طباطبائى در باره وى نوشته است: افندى او را فاضل و عالم و فقيه و از بزرگان علما و فقها دانسته و در مقدمه عوالى هم با وصف سيد الفقهاء و العلماء از او ياد شده است (خاندان فتحان: 12). وى در اواخر قرن هشتم به دنيا آمده و نزد بعضى از دانشمندان بزرگ آن دوره در ايران و عراق درس خوانده و پيش از سال 838 به كاشان مهاجرت نموده و در همان شهر شاگردانى فاضل پرورده و حوزه درسى گرمى داشته است. او نخستين كس از اين خاندان است كه در كاشان اقامت گزيده و نوادگان او نيز همه در همان جا بوده اند. وى پس از سال 851 و پيش از 877 درگذشته است.
افندى كه سه مدخل به او اختصاص داده اما آنان را يكى مى داند، در وصف وى نوشته است: از اجله علما و فقها بود و پسرش علاءالدين فتح الله از او روايت دارد. ابن ابى جمهور هم گاه از طريق سبط او و فرزندش و گاه صرفا از سبط او وجيه الدين عبدالله بن علاءالدين فتح الله روايت مى كند. (رياض: 268/3). در مدخل بعدى با تعبير «فاضل، عالم، فقيه» از او ياد كرده است. در مدخل سوم هم اشارتى به اسم دارد و بس (رياض: 269/3).
آقاى مدرسى سپس در باره اساتيد و مشايخ اجازه وى به نقل از رياض چنين نوشته است: از اساتيد و مشايخ اجازه او چهار تن را مى شناسيم: ابوالعباس جمال الدين احمد بن فهد ابن فهد حلى درگذشته 841. زين الدين على استرآبادى. شرف الدين بن تاج الدين حسن سرابشنوى. مقداد بن عبدالله سيورى حلى فاضل مقداد. او به واسطه اين چهار تن به تفصيلى كه در ديباچه عوالى مذكور است از آيت الله علامه حلى عالم بزرگ شيعه روايت مى كند و از آنجا كه بعضى از اين بزرگان در مراكز علمى آن روز شيعه در عراق