58نخست كه كوچكتر بوده و بيشتر جنبه مقدمى نسبت به اصل كتاب را دارد شامل بيست حديث در فضائل امام على و اهل بيت عليهم السلام و شيعيان است. متن عربى حديث با ترجمه و احيانا شرحى در باره آن. نوزده مورد از اين احاديث از كتاب المجتبى اثر محمود بن محمد صالحانى اصفهانى شافعى مذهب است (ص 29) و البته ذيل بعضى، منابع ديگرى هم ياد ميشود. كتاب مجتبى يكى از منابع اصلى وى در اين كتاب است و او افزون بر نقل احاديث از آن ، در چند مورد اشعارى هم در فضائل اهل بيت (ع) روايت مى كند (ص 27).
طبرى عنوان اين فصل را اخبار و احاديث وارده در اين باب مى داند كه شيعيان امامى رستگارند. وى ضمن شرحى كه براى حديث ششم نوشته، به مصيبتهايى كه شيعه در طول تاريخ تحمل كرده اشاره نموده از سقيفه و بعد از آن رفتار معاويه و يزيد با شيعيان و به طور كلى بنى اميه كه «هشتاد سال در شرق و غرب، شيعه را مى كشتند و لعنت خاندان رسول مى كردند» سخن گفته و سپس از بنى عباس كه «هشت امام را به زهر كشتند و سادات اهل بيت را زنده در ديوار مى گرفتند». (ص 17).
طبرى بسان ديگر مؤلفان شيعه، در بيشتر ادوار تاريخ خود، تلاش داشته تا با استفاده از مآخذ اهل سنت، روايات فضائل اهل بيت (ع) را گرد آورى كند. از ديدگاه اين عالمان، وجود اين روايت در كتب اهل سنت مصداقى است از الفضل ما شهدت به الأعداء، و بنابرين يك شيعه با ديدن آنها ايمان و اعتقادش استوارتر مى شود. وى در اينجا باز تأكيد مى كند كه «بنده كمينه جامع اين كتاب، امروز قرب ده سال است كه مطالعه كتب اخبار و تفاسير اهل سنت مىكند». به نظر وى، تمامى روايات فضائل، در كتب سنيان هست، جز آن كه پراكنده است.
اما بخش دوم يا به عبارتى بخش اصلى كتاب از صفحه 35 آغاز مى شود و تا پايان يعنى صفحه 252 به درازا مى كشد. اين بخش به طور اصولى، شامل نقد 23 حديث است كه در مآخذ اهل سنت در باره فضائل خلفا و صحابه وارد