71جداگانه دارد، ليكن آنچه از اخبار و تواريخ مستفاد مىشود آن است كه، درب سرداب قديماً در طرف شمالى حرم عسكريين باز مىشده، يعنى در خانۀ مسكونى «حضرت امام على النقى عليه السلام » كه جزء حرم مطهر شده، و قسمت شمالى آن است. گودالى كه به شكل چاه تا چند سال پيش در گوشه صفۀ مقدس بوده، و خادمها آن را چاه غيبت «صاحبالزمان» معرفى مىكردند، و از زوار پول مىگرفتند، به حكم علماى شيعه امروز پر شده است، و روى آن صاف و كاشى فرش است. يك باب درب منبّتكارى خيلى قشنگ قديمى، جلو صفه مقدس نصب است، كه دور تا دور آن كتيبهاى با خط بسيار خوب در چوب كنده شده است و تاريخ آن ششصد و شش هجرى، يعنى پنجاه سال قبل از انقراض خلافت «عباسيان» به دست «هلاكوخان» است، همانقدر كه منبتكارى و قشنگى ساختمان اين درب قابل تماشا و تحسين است، همان اندازه استحكام چوب آن مايه تعجب مىباشد، زيرا كه پس از هفتصد سال، در زير زمين منصوب بودن، و مورد دستمالى و بوسيدن مليونها نفوس بودن، هنوز عيبى نكرده است، نه شكسته و نه پوسيده شده است.
بارى بعد از درك زيارت كامله به منزل رفتيم، نهار مفصلى «سيد عزيزاللّٰه» تدارك ديده بود.
طرف عصر مجدداً به زيارت، و قدرى گردش مشغول شديم، و منزل آقايان «آقا ميرزا محمّد» و «شيخ آقا بزرگ طهرانى»، به واسطه سابقه و آشنائى و دوستى آقاى «آقا سيد احمد» رفتيم، امروز اين دو نفر تنها علماى شيعه در «سامره» هستند و در واقع رياست روحانى با آنها است، و خيلى مراقبت دارند كه خدمه انتظامات و تنظيف و روشنائى حرم مطهر، تخلف نكنند خداوند آنها را مؤيد و موفق بدارد.