262
بازگشت قافلۀ حسين عليه السلام به كربلا
چراغ آسمان
در اين وادى مرا آورده بويت
دلم پروانه شد پر زد به سويت
در اين ماتم‌سرا برگشته‌ام من
چو گردون از غمت سرگشته‌ام من
همه رنجم، همه سوزم، همه اشك
چو شمع شعله افروزم همه اشك
گلم اينجا، خدا شمشادم اينجا
چه مى‌شد با تو جان مى‌دادم اينجا
اگر خواهى غم زينب بدانى
نماند از من به غير از نيمه جانى
دلم مى‌خواهد از دل خون فشانم
برايت قصه‌هاى دل بخوانم
دلى كز تيغ ماتم پاره پاره‌ست
ضمير آسمانش پُرستاره‌ست
ز بعدت داغ را تفسير كردند
تمام عشق را زنجير كردند