57كردن-حتى با صداى بلند-فتوا داده و در موارد خاصى مانند گريه نمودن بر پيامبر و اهل بيتش قائل بر استحباب آن شده‌اند،به شرط آن كه توأم با عمل و گفتار حرام؛مانند نوحه به باطل و يا در منظر و حضور نامحرمان نباشد.
به عقيدۀ نگارنده،گفتار (سيرين) هم كه در صفحات قبل نقل نموديم،دقيقاً به همين شرايط تطبيق مى‌كند كه مى‌گويد:«كُلّما صِحْتُ أنَا وَ اخْتي مايَنْهانا،فَلَمّا ماتَ نَهانا عَنِ الصِّياح».
بهنگام مرگ ابراهيم،تا مجلس خالى از اغيار و ديگران از مرگ وى مطلع نشده‌اند،رسول خدا از ناله و شيون ماريه و سيرين مانع نمى‌گردد ولى پس از مرگ وى،كه طبعاً افراد بيگانه و نامحرم حضور پيدا خواهند نمود،بانوان را از«ناله و شيون»نهى مى‌كند نه از اصل«گريه».
گريه از ديدگاه فقه اهل سنت
فقهاى چهارگانه و ائمۀ اربعۀ اهل سنت نيز در اصل گريه با فقهاى شيعه همگام بوده و بر جواز آن فتوا داده‌اند،گر چه در كيفيت و بعضى جزئيات آن همانند فروع ديگر فقهى اختلاف نظر دارند:
جزيرى مى‌گويد:گريه كردن بر مردگان با شيون و صداى بلند به فتواى مالكيها و حنفيها جايز نيست ولى شافعيها و حنبليها بر جواز آن ولو اين كه توأم با ناله و شيون هم باشد قائل شده‌اند.اما گريه كردن و اشك ريختن بدون سر و صدا به فتواى همۀ مذاهب چهارگانه،مباح و جايز شمرده شده است. 1
اختلاف نظر در مقام عمل:
به طورى كه ملاحظه فرموديد مسألۀ گريه كردن در مرگ و فقدان عزيزان،يك موضوع عاطفى و از نظر تاريخ و حديث از سنن ثابت رسول خدا صلى الله عليه و آله و از مُباحاتِ مورد