56و گريه سر دادند و نه مردان بلكه بانوان نيز كه در اين مراسم شركت داشتند،ناله سر دادند و كسى مانع و مزاحم آنان نمى‌گشت.

و به تعبير ديگر رسول خدا صلى الله عليه و آله در فراق ابراهيم و ابن مظعون نه تنها گريه كرد و اشك ريخت بلكه كنار بستر و كنار قبر آنان را به مجلس ماتم و عزا مبدل ساخت كه شركت كنندگان در اين مجالس چهارگانه را،صحابه و اقوام آن حضرت از مرد و زن تشكيل مى‌دادند كه در متن تاريخ از ميان اين بانوان به ماريه و سيرين تصريح شده است.

گريه از ديدگاه فقه شيعه

تا اينجا موضوع گريۀ رسول خدا صلى الله عليه و آله و صحابه را از ديدگاه تاريخ و حديث،بررسى كرديم،اينك مناسب است اشاره‌اى داشته باشيم به حكم فقهى اين مسأله و چگونگى آن از ديدگاه فقهاى شيعه و اهل سنت:

گريۀ رسول خدا صلى الله عليه و آله در مرگ ابراهيم و عثمان بن مظعون و در كنار قبر يكى از دخترانش ¹و همچنين بهنگام مرگ عده‌اى از صحابه و يارانش و در شهادت پسر عمويش جعفر بن ابيطالب ²و عمويش حمزه ³و دستور صريح و دعوت آن حضرت از بانوان مدينه،جهت گريه نمودن براى حمزه ⁴و به پيروى از روش اهل بيت عصمت و طهارت؛مانند گريۀ حضرت زهرا عليها السلام در رحلت جانگداز رسول خدا صلى الله عليه و آله ⁵و بهنگام در گذشت خواهرش رقيه ⁶و گريۀ ممتد و طولانى حضرت على بن الحسين عليه السلام در شهادت پدر بزرگوارش...در منابع شيعه و اهل سنت به طور متواتر نقل گرديده است.

آرى،بر اساس اين سنت قولى و عملى است كه فقهاى شيعه بر جواز گريه