55رَحْمَةٌ يَجْعَلَها اللّٰهُ في قلوبِ عبادِهِ وَإنّما يَرْحَمُ اللّٰهُ مِنْ عِباده الرُّحَماء»؛ 1
«اين عاطفه و رأفت و رحمت از الطاف و نعمتهاى خداوندى است و در قلب هر يك از بندگانش كه به ديگران رحم و رأفت داشته باشند قرار مى‌دهد.»
عاطفه هر چه بيشتر باشد،طبعاً اثر آن نيز بيشتر،و رحمت و رأفت درونى هر چه عميقتر شود تأثير و گريه شخص نيز به همان اندازه شديدتر خواهد گرديد.
اينجاست كه مرگ ابراهيم و عثمان بن مظعون در پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله بيش از ساير افراد تأثير مى‌گذارد و حضرت در فقدان آنان،آنچنان گريه مى‌كند كه حاضرين را نيز تحت تأثير قرار مى‌دهد و موجب گريۀ شديد آنان مى‌گردد.
رسول خدا در مرگ ابن مظعون دوبار گريه كرد:الف-بهنگام مرگ ب-وقت كفن كردن.هنگامى كه پيكر ابن مظعون را كفن مى‌كردند،حضرت در حالى كه بر پيشانى او بوسه مى‌زد،اشكش بر سر و صورت وى سرازير بود.
و گريۀ پيامبر در مورد فرزندش ابراهيم در سه مرحله بوقوع پيوست:
الف- در كنار بستر او بهنگام مرگش بهمراه ماريه و سيرين (مادر و خالۀ ابراهيم) آنگاه كه اين جمله نيز،كه بيانگر تأثر شديد آن حضرت بود،به گوش مى‌خورد: «إنَّ الْقَلْبَ لَيَحْزُنْ،وَإنَّ الْعَيْنَ لَتَدْمَعُ وَلانَقولُ مالا يَرْضىٰ بِهِ الرَّبُّ،وَإنّا بِكَ يا إبراهيم لَمَحْزونون».
ب- هنگامى كه پيكر ابراهيمِ شانزده ماهه بر كفن پيچيده مى‌شد،دستور داد كه:«بر كفنش نپيچيد تا بار ديگر نگاهش كنم» 2سپس در كنار جسد فرزندش نشست و خم شد و آنچنان مى‌گريست كه اثر آن،در شانه‌ها و چانۀ آن حضرت مشاهده مى‌شد. 3
ج- بهنگام دفن ابراهيم و در كنار قبر وى بود كه همان جملۀ تأثّرانگيز: «إنّ الْقَلْبَ لَيَحْزَن...» را تكرار كرد و آنچنان گريه نمود كه صحابۀ رسول خدا نيز بشدّت متأثّر گشتند