358همان است كه در آيه آمده است:

ذٰلِكَ وَ مَنْ يُعَظِّمْ حُرُمٰاتِ اللّٰهِ فَهُوَ خَيْرٌ لَهُ عِنْدَ رَبِّهِ ¹

«كسى كه حرمات را تعظيم نمايد،نزد خدا براى او بهتر است.»

معناى اين كه حج بايد در ماه‌هاى حرام انجام گيرد،آن است كه حج در غير ماه‌هاى چهارگانه صحيح نيست،و اين به دليل احترام خاصّى است كه ماه‌هاى حرام از آن برخوردار است.

بنابر اين،آنچه در حج حرام است،به دليل احترامى است كه از تعظيم حج و ماه‌هاى حرام ناشى مى‌گردد.اما اگر كارى كه در حج انجام مى‌گيرد مصداق خير نزد خدا و متناسب با حرمت حج و احترام ماه‌هاى حج باشد؛مانند امر به معروف،نهى از منكر، مذاكرۀ علمى،اقامۀ شعائر،احياى اصول اسلام،اظهار ولا و دوستى نسبت به خدا و رسول و اولياى خدا،تظاهر به برائت نسبت به مشركين و دشمنان خدا،طرح مسائل و مشكلات اسلام و مسلمانان،دعوت به وحدت و اتحاد و احياى حج،آنگونه كه خدا و رسول خدا خواسته است،بى‌شك از نوع جدال ممنوع نخواهد بود.

2-التزام به حج،التزام به همۀ لوازم آن را به دنبال دارد،آنگونه كه مُفاد فَمَنْ فَرَضَ فِيهِنَّ الْحَجَّ مى‌باشد.اين التزام با احرام به وجود مى‌آيد و اين التزام،عبوديت و اخلاص و تعظيم شعائر را فرض مى‌كند و معناى آن اين است كه محرِم در حجّ نبايد منافى روح عبوديت و اخلاص و تعظيم شعائر را انجام دهد.

جدال ممنوع،همان شيوه‌اى است كه منافى اين ملزومات حج است.و امّا جدال نيكو در حج،كه براى برقرارى روح عبوديت و نفى عبوديت طواغيت و به منظور تعظيم شعائر باشد آنگونه مضمون حركتهاى نفى كننده شرق و غرب و ايادى آنها است،بى‌شك از قلمرو جدال ممنوع خارج خواهد بود.

3-دنبالۀ آيه،مقابلۀ جالبى را بين جدالى كه شرّ است و جدال خير كه موجب تقوا