327پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله در خصوص روابط آيندۀ مسلمين و مشركين بود،على عليه السلام به امر پيامبر صلى الله عليه و آله اعلام نمود.در اين مطلب مفسّران و مورّخان و محدّثان اتفاق نظر دارند،هرچند در جزئيات آن ديدگاه‌هاى مختلفى وجود دارد.

برخى از مفسّران‌مى‌گويند:چون سورۀ برائت نازل شد،پيامبر اوّل آن‌را به ابوبكر سپرد و سپس (به امر خداوند) از او گرفت و به على ابن ابى‌طالب عليه السلام داد.به‌دنبال اين مأموريت،على عليه السلام بر ناقۀ پيامبر بنام«عضباء»سوار شد و خود را در«ذوالحليفه»به ابوبكر رسانيد و پيام رسول خدا را در خصوص تحويل دادن آيات به او ابلاغ نمود.ابوبكر كه از اين امر ناراحت بود نزد پيامبر بازگشت و علّت را از آن حضرت جويا شد.پيامبر فرمود:

اين پيام را كسى جز من يا مردى از خاندان من نبايد ابلاغ كند.اين را«حاكم»به اسناد خود از انس بن مالك نقل كرده است.» ¹

فخر رازى مى‌گويد:هنگامى‌كه سورۀ برائت نازل شد،پيامبر صلى الله عليه و آله على عليه السلام را مأمور ساخت كه به موسم برود و آن را بر مردم قرائت كند.خدمت پيامبر عرض شد چرا اين مأموريت را به ابوبكر واگذار نكرديد؟ فرمود:جز مردى از (خاندان) من آن را ابلاغ نكند.

آنگاه على عليه السلام در روز عيد قربان نزديك«جمرۀ عقبه»ايستاد و گفت:

«اَيُّهاالناس! من فرستادۀ رسول خدا به سوى شما هستم.سپس سى يا چهل آيه و به قول مجاهد سيزده آيه از سورۀ توبه را تلاوت فرمود و اضافه نمود كه:من مأمورم چهار مطلب را اعلام كنم:

*از اين سال به بعد،مشركان حق نزديك شدن به خانه كعبه را ندارند.

*كسى نبايد برهنه طواف خانه كند.

*جز مؤمن داخل بهشت نگردد.

*با هركس عهد و پيمانى هست بدان وفا مى‌شود.» ²

ابن كثير مضمون اين ماجرا را از احمد بن حنبل از انس بن مالك آورده است. ³