326اسلام با جهان كفر را در صحنۀ تبليغ و جهاد و جنگ سرد و گرم مشخص مى‌كند:چنانكه آيۀ فَإِذَا انْسَلَخَ الْأَشْهُرُ الْحُرُمُ فَاقْتُلُوا الْمُشْرِكِينَ حَيْثُ وَجَدْتُمُوهُمْ... 1بيانگر است.
7-برائت در روز حج اكبر (قربان يا عرفه) كه مسلمانان و مشركان حضور داشتند،با بانگ بلند«اذان»اعلام شد تا به گوش همه مردم از مسلمان و غير مسلمان برسد و تكليف مسلمانان نيز روشن شود و قبائل عرب خبر آن را بشنوند.اين موضوع در تاريخ اسلام نقش تعيين‌كننده داشت و زمينۀ گسترش اسلام و عقب‌نشينى سركشان را فراهم ساخت به طورى كه به دنبال اين هشدار،هيأت‌هاى نمايندگى عرب (وفود) يكى پس از ديگرى رهسپار مدينه شدند و با پيامبر به مذاكره پرداختند و موجوديت اسلام را باور كردند.
8-آيات برائت،خطر منافقان را،كه لحن ظاهرفريب و دلى آكنده از كينه و عداوت دارند،هشدار داده تا مؤمنان بيدار باشند و فريب نيرنگشان را نخورند؛چراكه اگر آنان برندۀ اين مصاف شوند به هيچيك از اصول و تعهّدات انسانى پايبند نخواهند بود.
9-به مقاتله با مشركان به‌ويژه با اقطاب كفر و سردمداران شرك و تعقيب و مجازات آنها فرمان مى‌دهد؛زيرا اينها آغازگر توطئه و خيانت بوده و پيامبر و پيروان او را از خانه خود آواره كرده و كمر به نابودى اسلام بسته‌اند.
10-به مؤمنان توصيه مى‌كند كه از دشمن نهراسند و تنها از خدا پروا كنند كه خدا به دست مؤمنان،نكبت و عذاب را بر دشمن مى‌فرستد،تا تشفّى دل مؤمنان باشد.
11-و بالأخره اين آزمايشى است براى مؤمنان و مجاهدان صادق كه جز خدا و رسول را پناه و همراز،اتخاذ نكنند.
3-على عليه السلام و اذان برائت
قطعنامۀ برائت را،كه مشتمل بر بخشى از آيات سورۀ توبه 2و كلماتى چند از قول