62زيارت كعبه مى‌آمدند.و رفتن از عرفات به مشعرالحرام (افاضه)،عملى بود كه آنان مى‌بايست انجام مى‌دادند ولى قريش وطوايف مجاور حرم و وابستگانشان،خود را از اين عمل معاف مى‌دانستند و خويشتن را اهل اللّٰه مى‌شمردند و اين تبعيض ناروا در اسلام برداشته شد: ثُمَّ أَفِيضُوا مِنْ حَيْثُ أَفٰاضَ النّٰاسُ 1.
5-در جاهليت،حجاج نمى‌توانستند از غذاى خارج حرم بخورند.آنان مى‌بايست از آنچه كه در اختيار داشتند استفاده كنند.و اين امتياز در عين اين كه يك بدعت بود،سود سرشارى را براى قريش كه خود را متوليان حرم مى‌دانستند دربرداشت.
6-حجاج مى‌توانستند در زير چادرهاى چرمى استراحت كنند و استراحت زير چادرهاى غير چرمى روا نبود.
7-اعمالى مانند سرخ كردن با روغن و ساييدن كشك را،در مدت حج،بر خود حرام مى‌دانستند.
8-به جاى طواف دور كعبه،در صفا و مروه دو بت نصب كرده بودند كه بر دور آنها طواف و استلام (مسح با دست) مى‌كردند و قربانى را نيز به پاى اين بتها انجام مى‌دادند.
9-قبايلى چون قريش در ايام حج،از در خانه وارد نمى‌شدند.آنان از ديوار فرود مى‌آمدند و اين را براى خود امتياز مى‌دانستند.
10-بدعت«نسىء»از سودجويى و خلط مسائل عبادى با منافع تجارى و بازرگانى نشأت مى‌گرفت؛زيرا اختلافى كه ماههاى قمرى و شمسى دارد،موجب مى‌شد كه فصول ماههاى حج تغيير كند و منافع تجارى و بازرگانىِ قبايلِ سودجو را به خطر افكند.
از اين رو با استفاده از تفاوت ايام سال قمرى و شمسى (حدود ده يا يازده روز در سال) مقرر مى‌داشتند كه هر سه سال يك بار،ماه صفر را به جاى ماه محرم آغاز سال نو قرار دهند.و به اين ترتيب مى‌توانستند موسم حج را همه سال در فصل معين انجام دهند.
ابوريحان بيرونى مى‌گويد:در جاهليت اعراب حجاز و مكه،از دو قرن پيش از هجرت پيامبر،اين عمل را در تقويمهاى خود انجام مى‌دادند و دانشمندان قبيله كنانه