397شهيدان بلند بود و پيامبر وقتى ديد بر همۀ كشته‌ها مى‌گريند.اما كسى نيست كه براى حمزه عزادارى كند،ميل باطنى خود را با اين جملۀ مشهور:
«لكن حَمْزَةَ لا بَواكِىَ لَهُ» بيان نمود؛انصار با شنيدن اين سخن،به زنهاى خود گفتند:قبل از گريه براى شهداى خود،براى حمزه نوحه سرايى كنند و آنها اينچنين كردند.
واقدى (متوفاى 207 هجرى) مى‌نويسد:اين رسم هنوز در مدينه هست كه مردم در سوگ عزيزانشان،اَول بر حمزه گريه مى‌كنند. 1
پيامبر در زمان حيات خودشان همواره از حمزه به بزرگى ياد مى‌كردند،و ديگران را به زيارت قبر او و ساير شهدا ترغيب مى‌نمودند. 2
حضرت فاطمه عليها السلام هم بعد از رحلت پدر بزرگوارشان،هفته‌اى دوبار به زيارت قبر عمويش حمزه مى‌شتافت و بر او مى‌گريست. 3
وجود حمزه در كنار پيامبر،در مكه و مدينه يكى از مهمترين عوامل تثبيت و تقويت حكومت اسلامى بود،تا جايى كه پس از رحلت پيامبر و بعد از ماجراى سقيفه،حضرت على عليه السلام فرياد حسرتش در فقدان حمزه بلند است،كه:
«وٰاحَمْزَتاه و لاٰحَمْزَةَ لِىَ الْيَوم». 4
و حضرت اين سخن را زمانى بر زبان دارد،كه امثال عقيل و عباس زنده بودند.
امروز،براى ميليونها مسلمان مشتاق كه از سراسر جهان به زيارت حرم شريف نبوى در مدينه مشرف مى‌شوند؛پس از زيارت قبر مطهر پيامبر و ائمۀ بقيع،زيارت قبور شهدا در احد و در رأس آنان زيارت حمزه از بهترين توفيقات است؛زيرا همانطور كه پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله فرمود:
«اگر كسى مرا زيارت كند و به زيارت عمويم حمزه نشتابد،بر من جفا كرده.» 5