395تشويق به مبارزه كنند.
تعداد نيروهاى اسلام هزار نفر بود كه با تحريك«عبداللّٰه‌بن ابىّ»سيصد نفرشان از بين راه برگشتند و تنها هفتصد نفر در كنار پيامبر باقى ماندند.با صد زره 1و يك اسب.
اماسپاه كفر،مركب از سه هزار نفر،دويست اسب،هفتصد زره،و سه هزار شتربود. 2
پيامبر صلى الله عليه و آله در بين راه،در محلى به نام«شيخين»بين مدينه و احُد شب را سپرى كرد و سحرگاهان به سوى احد حركت نمود و نماز صبح را در احد بجاى آورد. 3
با بالا آمدن روز،دو سپاه آمادۀ نبرد شدند.پيامبر پشت لشكر را به كوه احد 4و روى آن رابه مدينه قرارداد وسپاه كفرپشت به‌مدينه‌وروى‌در روى سپاه اسلام،آمادۀ نبرد شدند.
تپه‌اى به نام«عَيْنَين»سمت چپ لشكر اسلام بود كه پيامبر پنجاه نفر تيرانداز را به سرگردگى«عبداللّٰه بن جُبَير»بر فراز آن قرار داد و فرمود:چه پيروز شويم و چه شكست بخوريم،هرگز مكان خود را ترك نكنيد.
نبرد شديدى بين دو سپاه در گرفت.با رشادت و پايمردى حضرت على عليه السلام پرچمداران قريش يكى پس از ديگرى كشته شدند.
حمزه رجز مى‌خواند و چون شير به قلب سپاه دشمن حمله مى‌كرد و با ضربه‌هاى محكم،آنها را به زمين مى‌افكند.
«هند»همسر ابوسفيان در انتقام كشته شدن پدرش«عُتبه»كه در جنگ بدر به دست حمزه كشته شده بود،با غلام«جبيربن مطعم»كه او هم عمويش را در جنگ بدر از دست داده بود،قرار گذاشته بود كه اگر حمزه را بكشد او را آزاد خواهد كرد.
«وحشى»غلام جبير كه مردى حبشى بود با اين كه در جنگيدن مشهور بود اما چون مى‌ديد قدرت مبارزۀ رو در روى با حمزه را ندارد،با نيزۀ خود در پشت سنگى مخفى شد