177در يكى ديگر از وصاياى امام صادق عليه السلام به«كثير بن علقمه»چنين آمده است:«تو را به پرهيزگارى و پارسايى و ورع و بندگى و سجدۀ طولانى و اداى امانت و صدق گفتار و حسن مجاورت توصيه مى‌كنم كه حضرت محمد صلى الله عليه و آله به اين امور مبعوث گرديده است:

با خويشاوندان صلۀ رحم كنيد.بيمارانتان را عيادت نماييد و به جنازه‌هايتان حاضر شويد.زينت ما باشيد و موجب سرافكندگى ما نشويد.مردم را با محبت ما آشنا سازيد و موجب بغض و كينۀ آنها نسبت به ما نگرديد.دوستى‌ها را به سوى ما بكشانيد و دشمنى‌ها را دفع كنيد.» ¹

معاوية بن وهب مى‌گويد:خدمت امام صادق عليه السلام عرض كردم:ما در ميان خود و جمعيت خودمان و با كسانى كه هم‌عقيدۀ ما (يعنى شيعه) نيستند اما با ما معاشرند، چگونه عمل كنيم؟ امام در پاسخ فرمود:«به امامان خود كه مقتداى شما هستند بنگريد و هر كارى آنها مى‌كنند همان را بكنيد،به خدا آنها بيمارانشان را عيادت مى‌كنند،به جنازه‌هايشان حاضر مى‌شوند،و بر نفع يا ضرر آنها گواهى مى‌دهند و امانت را به آنها ادا مى‌كنند» ²

اين روايات خط مشى شيعه را در برابر ديگران روشن مى‌سازد تا عزّت شيعه پا بر جا بماند و مصلحت عموم مسلمانان رعايت شود و تخلّف از اين خط مشى را موجب ذلت و خوارى و بهانه دادن به دست مخالفان مى‌داند كه ائمه عليهم السلام به آن راضى نيستند و با اينهمه،اگر از ناحيۀ مخالفان در زمان حاكميت آنها نسبت به شيعه ناروايى رخ دهد،شيعه بايد به حكم تقيه و تا آنجا كه مصلحت اسلام است تحمل كند و كَظْم غيظ نمايد و بردبارى را پيشه سازد.

امام صادق عليه السلام دراين‌باره مى‌فرمايد:

«كَظْمُ الْغَيْظِ عَنِ الْعَدُوِّ فِي دَوْلاٰتِهِمْ تَقِيَّةً حَزْمٌ لِمَنْ أَخَذَ بِهِ وَ تَحَرُّزٌ مِنَ التَّعَرُّضِ لِلْبَلاٰءِ فِي الدُّنْيَا وَ مُعَانَدَةُ الْأَعْدَاءِ فِي دَوْلاٰتِهِمْ وَ مُمَاظَّتُهُمْ فِي