178
غَيْرِ تَقِيَّةٍ تَرْكُ أَمْرِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَجَامِلُوا النَّاسَ يَسْمَنْ ذَلِكَ لَكُمْ عِنْدَهُمْ وَ لاٰ تُعَادُوهُمْ فَتَحْمِلُوهُمْ عَلَى رِقَابِكُمْ فَتَذِلُّوا» 1
«فرو خوردن خشم در برابر دشمنان در دولت آنها،تقيه و دورانديشى است براى آنكس كه بدان عمل كند و بدينوسيله از تعرّض بلا در دنيا مصون بماند و عناد دشمنانشان را در دولتشان دفع كند و درگير شدن با آنها بدون تقيه مخالفت با امر خداوند بزرگ است.پس با مردم سازش و مدارا كنيد تا شما را در نظر آنان سنگين جلوه دهد و با آنان دشمنى نكنيد كه موجب شود آنها را بر خودتان مسلط نماييد و خوار و ذليل گرديد.»
خط مشى اصولى شيعه
ناگفته نماند كه استراتژى شيعه در طول تاريخ،با تكيه بر مكتب اهل بيت،همكارى نكردن با ظلم و ستم و فساد و تجاوز بوده و به همين دليل شيعه همواره مظلوم‌ترين فرقۀ اسلامى در هر زمان بوده است؛چرا كه دست بيعت به ظالمان و غاصبان نداده و غرامت اين آزادگى و ستم ستيزى را در زندان‌هاى مخوف و بر چوبه‌هاى دار و با شهادت و اسارت پرداخته است.
و اما آنچه در حسن معاشرت و مماشات با مخالفان رسيده،در حقيقت شيوه و تاكتيك عملى را در فضاى مخالف ارائه مى‌كند و با مواضع اصولى شيعه منافاتى ندارد.
پاسدارىِ كرامت شيعه
در ميان جمع ميليونى زائران مسلمان جهان و در اوضاع و احوال كنونى،شيعه بايد بيشتر از هر زمان چهرۀ صالحى در معاشرت از خود نشان دهد و اعمال و مناسك را به نيكوترين وجه و نظم و وقار به پايان برد تا آبرويى باشد براى كشور و مذهب و انقلاب اسلامى كه امروزه مورد توجه دوستان و هجمۀ دشمنان قرار دارد.
بى‌توجهى نسبت به آنچه گذشت بهانه‌اى است تا ديگران ضعف‌هاى ما را هر چند