107ائمه عليهم السلام در بيان احكام خداوند،همين معنى؛يعنى حفظ شيعه است.

3-از مجموع آيات و روايات استفاده مى‌شود كه در مشروعيت اين قسم از تقيّه فرقى ميان تقيّه از مخالفين و ديگران،نيست.

2-تقيه كتمانى

قسم دوّم،تقيه به معناى كتمان و پنهان نمودن در مقابل افشا و روشنگرى است.

مقصود اصلى از اين قسم تقيّه،حفظ مذهب حقّۀ اهل بيت عليهم السلام در برابر قدرتهاى باطل و حكومتهاى جائر است؛به اين نحو كه چنانچه پيروان اهل بيت،به ظاهر در تحت سيطره و قدرت حكومت باطل و ضد شيعه قرار گيرند و طبعاً اين چنين حكومتى،قدرت و توان خويش را با توطئه‌ها و نيرنگهاى مختلف،جهت از بين بردن مذهب حقّۀ اماميّه صرف مى‌كند و هر چه بيشتر سعى خود را در راه محو آثار اين مذهب عزيز معطوف مى‌دارد.در چنين وضعيت حساسى كه حفظ كيان اسلام بستگى به كتمان و پنهان نمودن مذهب دارد، لازم است شيعيان چنين تقيه‌اى را رعايت نمايند.در قرآن شريف،خداوند به اين تقيه اشاره فرموده است:

وَ قٰالَ رَجُلٌ مُؤْمِنٌ مِنْ آلِ فِرْعَوْنَ يَكْتُمُ إِيمٰانَهُ.... ¹

«مرد مؤمنى از آل فرعون كه ايمانش را پنهان مى‌كرد گفت.»

امامان معصوم عليهم السلام دربارۀ تقيۀ كتمانى تأكيد فراوان نموده و براى حفظ اساس مذهب و كيان اسلام واقعى،آن را مورد سفارش كامل قرار داده‌اند.تا جايى كه دربارۀ كسانى كه اين تقيه را رعايت نكنند فرموده‌اند كه او داراى دين نخواهد بود.

در روايت اعجمى از امام صادق عليه السلام است كه فرمود:

«لاٰ دِينَ لِمَنْ لاٰ تَقِيَّةَ لَهُ». ²

«كسى كه در دين تقيه نكند،از دين خارج است.»