669
وليمۀ پر خرج سنت رسول خدا نيست 1
روزهاى آخرى است كه در مدينه نفس مى‌كشيم و هوايى را به سينه مى‌بريم كه روزى رسول الله صلى الله عليه و آله در آن تنفس مى‌كرد. به قول يكى از بچه‌ها تنها چيزى كه از زمان پيامبر تا حال دست نخورده آسمان مدينه است. شب مدينه هم داستان خودش را دارد. سوژه گزارش امروز ما ديگر خريد و سوغاتى نيست كه مجبور باشيم به بازار برويم. يك ساعتى به بسته شدن درها مانده است، و يكى از زائران نمازش را تمام مى‌كند. از فرصت استفاده مى‌كنيم و مى‌پرسيم وليمه مى‌دهد يا نه؟ «مقدماتش را قبل از آنكه بيايم آماده كردم. چون ما در روستا زندگى مى‌كنيم قيد و بندهاى مرسوم شهرهاى بزرگ را نداريم و در خانه بزرگ يكى از اقوام يا مسجد محل وليمه مى‌دهيم». او وليمه را يك اصل تقريباً واجب در محل زندگى خود مى‌داند: «اهالى محل همه همديگر را مى‌شناسند و زشت است اگر وليمه ندهيم» با اين حال منكر جلوگيرى از اسراف نيست. «قبول دارم كه مى‌شود وليمه داد ولى اسراف نكرد.»
زائرى اهل تهران گفت:
قبل از آنكه بيايم رفتم سالن گرفتم. اين كار تقريبا براى حاجيها ضرورى است. يك بار براى عروسى مان سالن گرفتيم و حالا هم براى حج» هزينه سالن يك ميليون و دويست هزار تومان شد. من سالنهاى شمال شهر را نديدم اما مى‌گويند اگر قرار باشد 300 مهمان در آن سالنها داشته باشى 4 - 3 ميليون تومان بايد بدهى. من سعى كردم مراسم را خيلى جمع و جور برگزار كنم كه اين شد. راستش هيچ فردى دلش نمى‌خواهد بريز و بپاش كند ولى بعضى از افراد فاميل را نمى‌شود نديد گرفت.
يكى ديگر از زائران، اهل استان خراسان بود. او حتى كشتن شتر را هم در مراسم استقبال از حاجيها سراغ دارد:
متأسفانه بعضى از حاجيها چشم و هم چشمى مى‌كنند و حتى در بعضى جاها ديدم تعداد قربانيهاى پيش پاى حاجى را بالا برده‌اند تا طرف بعدها سربلند شود كه مثلاً 5 تا گوسفند و 2 تا گاو و يك شتر پيش پايش قربانى كرده‌اند.