99زمين و آسمان خير و بركت و نعمت بر آنها خواهد باريد.

* يكى از منّت‌هايى كه خدا بر قريش نهاد، اينكه آنها را از «جوع» و «خوف» نجات داد و آنها را به امنيت رساند. در يكى از سوره‌هاى مكى بنام «قريش» با اين مطلب مواجه مى‌شويم كه اين طايفه به منظور تجارت از مكه خارج مى‌شدند و در طول سفر مورد احترام بودند، چه سفرهايى كه در زمستان به يمن داشتند و چه سفرهايى كه در تابستان به شام. دليل احترام آنان اين بود كه قوم قريش از بيت‌اللّٰه الحرام و سرزمين وحى مسافرت مى‌كردند.

خداوند دو نعمت را به قريش متذكر مى‌شود يكى نجات ازگرسنگى و ديگرى امنيت و رهايى از ترس. بيان آيه همراه با منت است و اين منتى ظاهرى است. ¹ قرآن با اشاره به مطلب مذكور آنها را به بندگى خدا فرا مى‌خواند؛ خداوندى كه پروردگار كعبه است.

قريش زمانى گرفتار قحطى شد و آن زمانى بود كه رسول خدا صلى الله عليه و آله را تكذيب كردند.

پيامبر صلى الله عليه و آله از خداوند خواست چند صباحى آنها را مبتلا به چيزى كند كه قوم يوسف عليه السلام به آن مبتلا بود و آن، چيزى جز قحطى نيست. بعد از اين ابتلا قريش از پيامبر صلى الله عليه و آله خواستند كه قحطى را از آنان بردارد و اظهار ايمان كردند. ² در اين هنگام خدا گرسنگى و قحطى را از آنان برداشت.

نكتۀ ديگرى در آيه وجود دارد ³ و آن منتى است كه خداوند بر قريش نهاده است .

قرآن در بعضى از آيات بيان مى‌دارد كه انسان‌ها با دو چيز امتحان مى‌شوند: يكى خوف و ديگرى جوع.

وَ لَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَيْءٍ مِنَ الْخَوْفِ وَ الْجُوعِ ⁴؛

«البته شما را به اندكى ترس و گرسنگى مى‌آزمائيم.»