187بر من بنگرى، اى مهربان‌ترين مهربانان» و او امام زين‌العابدين عليه السلام بود.
نايب خاص ولى عصر عليه السلام محمد بن عثمان مى‌گويد:
«در آخرين ديدارى كه با امام زمان عليه السلام داشتم، او را كنار كعبه ملاقات كردم، صاحب الامر در حالى كه به پردۀ كعبه دست انداخته بود اين‌گونه با خدا گفت:
«اللَّهُمَّ انْتَقِمْ لِي مِنْ أَعْدَائِكَ». 1
مصافحه با خدا
كعبه دست خدا روى زمينِ خداست و خدا با آن با بندگانش مصافحه مى‌كند، چنان‌كه بندگان او هم با كعبه دست به دست خدا مى‌دهند و با او مصافحه مى‌كنند. اين، مضمون حديثى است كه از امام صادق عليه السلام نقل شده است: «إِنَّهُ يَمِينُ اللّٰهِ فِي أَرْضِهِ يُصٰافِحُ بِهَا خَلْقَهُ». 2 دست دادن با خدا دوگونه است؛ گاهى انسان به خدا دست مى‌دهد و گاهى خدا با بنده‌اى مصافحه مى‌كند. قصۀ كعبه چنان رفعت و منزلتى دارد كه وسيله‌اى است براى دست دادن خدا با بندگان.
پيداست كه از اين مصافحه و دست خدا، قرب و انس مراد است. ارتباط بنده با خدا ممكن است با حجاب‌هاى متعددى همراه باشد، اما در شرايطى از حجاب‌ها كاسته و قرب انسان با خدا بيشتر مى‌شود. كعبه انسان را به خدا نزديك مى‌كند و كعبه محل قرب و انس به آسمان و خداست.
هوس را سوى قربانگاه بردند
در حديث مى‌خوانيم كه مستحب است انسان به ديدار حاجى برود و با او مصافحه كند، زيرا مصافحه با او مصافحه با حجرالاسود و كعبه است. 3 سرّ اين عمل مستحبى آن