104گرسنگى و بيم شدند.

وَ ضَرَبَ اللّٰهُ مَثَلاً قَرْيَةً كٰانَتْ آمِنَةً مُطْمَئِنَّةً يَأْتِيهٰا رِزْقُهٰا رَغَداً مِنْ كُلِّ مَكٰانٍ فَكَفَرَتْ بِأَنْعُمِ اللّٰهِ فَأَذٰاقَهَا اللّٰهُ لِبٰاسَ الْجُوعِ وَ الْخَوْفِ بِمٰا كٰانُوا يَصْنَعُونَ ¹؛

«خدا قريه اى را مثل مى‌زند كه امن و آرام بود، روزى مردمش به فراوانى از هر جايى مى‌رسيد، اما كفران نعمت خدا كردند و خدا به كيفر اعمالشان به گرسنگى و وحشت مبتلايشان ساخت.»

مراد از قريه، مكه است. خداوند هفت سال مرد اين شهر را با «جوع» عذاب كرد.

علت آن كفر و تكذيب پيامبر صلى الله عليه و آله بود. قحطى بر آنان فشار آورد تا اينكه خداوند نعمتش را مجدد بر آنها سرازير و سرزمين مكه را سرشار از روزى گرداند. در آيه مزبور براى مكه سه وصف بيان شده است: امنيت، اطمينان و رزق. وصفى كه در ميان آمده همانند واسطه‌اى است كه رزق را براى اهالى مكه به ارمغان مى‌آورد؛ ² زيرا در صورتى كه اهل مكه از اشرار و مهاجمين و نيز از حوادث طبيعى در امان باشند، طبعاً رزق و روزى آنها فراوان گشته، سرزمينى امن و آرام خواهند داشت.

* ابراهيم عليه السلام كه او را «اب الانبياء» لقب داده‌اند، از خدا درخواست‌هايى داشت است كه يكى از آنها امنيت شهر مقدس مكه است:

وَ إِذْ قٰالَ إِبْرٰاهِيمُ رَبِّ اجْعَلْ هَذَا الْبَلَدَ آمِناً وَ اجْنُبْنِي وَ بَنِيَّ أَنْ نَعْبُدَ الْأَصْنٰامَ ³؛

«و ابراهيم گفت: اى پروردگار من، اين سرزمين را ايمن گردان و مرا و فرزندانم را از پرستش بتها دور بدار.»

بر اين اساس مى‌توان گفت امنيتى كه براى مكه حاصل است، نتيجۀ دعاى ابراهيم عليه السلام است.

يكى از ويژگى‌هاى اين پيامبر بزرگ الهى در قرآن اين است كه او امورى را بصورت دعا از خدا درخواست كرده و خداوند هر يك را به گونه‌اى خاص اجابت فرموده است كه يكى از آنها اين است كه شهر مكه امن باشد.