100امور ديگرى هم در ادامه آيه بيان شده است ولى ابتلا به خوف و جوع در آغاز آمده و بر ديگر ابتلائات مقدم شده است كه اين نشان دهندۀ اهميت آن در ميان بلاهاست. آيه‌اى كه دربارۀ قريش بود دقيقاً به همين دو ابتلا يعنى جوع و خوف اشاره دارد و مى‌فرمايد كه خداوند به دليل عظمت بيت اللّٰه الحرام و حرم الهى آنها (قريش) را از گرسنگى و ترس رهانيد. در اين صورت انسان مى‌تواند با خيال آسوده و امنيت خاطر به عبادت و بندگى خدا بپردازد. لذا خدا زمينۀ لازم را براى عبادت آنها فراهم كرد و فرمود: فَلْيَعْبُدُوا رَبَّ هٰذَا الْبَيْتِ .

دربارۀ مصاديق خوف اقوال مختلفى است. ¹ برخى آن را بيم از دشمن گفته‌اند، بعضى آن را به معناى ترس از جذام بيان داشته‌اند چنانكه در حديثى نقل شده است كه اشاره به امنيت در باب خلافت دارد. بدين معنا كه خيال قريش از اين جهت آسوده شد كه خلافت در آنهاست. همچنين اين نقل هم وارد شده كه مراد خوف از طريق است.

چون مسافرين قريش معمولاً در راههاى مختلف مورد تعرض قرار مى‌گرفتند؛ از اين رو خداوند به آنها وعدۀ امنيت راهها را داد. بنابراين مكه و اهل مكه در امنيت كامل بودند و هستند.

* اولين مكانى كه خداوند آن را براى بندگى خود و توسل به عبادت قرار داد، كعبه و مكه است. اين سرزمين نورانى را خداوند وسيلۀ هدايت انسانها قرار داد. خداى سبحان در اين وادى رحمت نشانه‌هاى روشنى قرار داده است كه به سه نمونه از آنها اشاره مى‌شود؛ يكى مقام ابراهيم عليه السلام ، ديگرى امنيت و نشانۀ سوم وجوب حج بر افراد مستطيع است:

فِيهِ آيٰاتٌ بَيِّنٰاتٌ مَقٰامُ إِبْرٰاهِيمَ وَ مَنْ دَخَلَهُ كٰانَ آمِناً وَ لِلّٰهِ عَلَى النّٰاسِ حِجُّ الْبَيْتِ مَنِ اسْتَطٰاعَ إِلَيْهِ سَبِيلاً... ².

«در آنجاست آيات روشن و مقام ابراهيم و هر كه بدان داخل شود، ايمن است