515از مراجعۀ به تاريخ، به خوبى معلوم مى‌شود كه روز هيجدهم ذى الحجة الحرام، در ميان مسلمانان به نام روز عيد غدير معروف بود، تا آنجا كه «ابن خلكان»، دربارۀ «المستعلى ابن المستنصر» مى‌گويد: در سال 487 در روز غدير خم كه روز هيجدهم ذى الحجة الحرام است، مردم با او بيعت كردند 1 و دربارۀ المستنصر باللّٰه العبيدى مى‌نويسد: وى در سال 487، دوازده شب به آخر ماه ذى الحجه باقى مانده بود، درگذشت. اين شب همان شب هيجدهم ماه ذى الحجه شب عيد غدير است. 2
«ابو ريحان بيرونى»، در كتاب «الآثار الباقيه»، عيد غدير را از عيدهايى شمرده كه همۀ مسلمانان، برپا مى‌داشتند و جشن مى‌گرفتند. 3
نه تنها ابن خلكان و ابو ريحان بيرونى، اين روز را عيد مى‌نامند؛ بلكه «ثعالبى» نيز، اين شب را از شب‌هاى معروف در ميان امت اسلامى شمرده است. 4
ريشۀ اين عيد اسلامى به خود روز غدير باز مى‌گردد. زيرا در آن روز پيامبر صلى الله عليه و آله به مهاجر و انصار، بلكه به همسران خود دستور داد كه بر على عليه السلام وارد شوند و به او در مورد چنين فضيلتى بزرگ تبريك بگويند.
«زيد بن ارقم» مى‌گويد: از مهاجر، ابو بكر و عمر و عثمان و طلحه و زبير، نخستين كسانى بودند كه با على عليه السلام دست بيعت دادند و مراسم تبريك و بيعت تا مغرب ادامه داشت.
دلايل ديگر بر ابديت اين واقعه
در اهميت اين رويداد تاريخى، همين اندازه كافى است كه اين واقعۀ تاريخى را صد و ده صحابى نقل كرده‌اند. البته اين جمله نه به آن معنى است كه از آن